Lo pofre a Magalona

 

Soi lo pofre de l'Arnel,

Soi lo pofre de l'estanh,

Sens camisa sens panèl

Soi un animal estranh

 

Quin sap que los romans

An plantat a Magalona

De socas e de plants

e de polidas vinhonas

 

De braces avèm besonh

cridèron los romans

Ieu n'ai un molon

Ai uèit braces e uèit mans !

 

M'enchiprèron los morescas

Del temps de Carles Martèl

Aviái encara la nhaca

E te los botèt macarèl !

 

Puèi venguèron los avesques

Los monges e los curats

de galerians barbarecs

e d'envasidors alurats.

 

Foguèt la periòde gloriosa

e los benedictins que de pregar

Tèrra de dieu, tèrra famosa

ont los papas venián s'amagar

 

Puèi foguèt lo temps de la miseriá

lo temps de l'estanh desèrt

Cap de monges e de pregariá

Pas que d'angròlas e de lausèrts.

 

Ai quite vists los uganaus

s'amagar dins las muralhas

Montèron quilhats enaut

Amb de picas e de dalhas.

 

Mas lo terrible "Riqueluòc"

Venguèt amb son armada

Per netejar lo luòc

Al nom de la fe aimada.

 

Desbastiguèron las muralhas

Prenguèron las pèiras pel canal

a grands còps de mitralha

tuguèron lo general.

 

E l'iscla abandonada

se plorava de son sòrt

èra una tèrra damnada

Ont s'enterravan los mòrts.

 

Alara arrivèt lo Federic,

Fabrege de son nom

Era un òme ric

un òme de renom

 

S'enamorèt d'aquela tèrra

de son istòria de longtemps

e partiguèt en guèrra

contra las òbras dau temps.

 

E ieu amb totes mas mans

l'ai adjudat coma non pòt

foguèt un trabalh inuman

Que l'ai fait amb estrambòrd

 

Reviscolèt aquela glèisa

quilhada entre los pins

Que foguèt la promesa

qu'aviá facha a son pepin.

 

Après d'annadas de trabalh

Acabèt aquel polit roman

Ieu faguèri un bèl rambalh

aplaudissent amb uèit mans !

 

 

juilhet de 2017