"Manjapofre" es l'escaisnom que lo monde de Fabrega bailhèron als vilanovencs. Se ditz qu'un jorn, los vesins fabregaus convidèron la joineissa de Vilanòva a manjar, e a los veire s'escampar sus la mangisca coma d'afamats li diguèron :
- "Mas de qué manjatz ? Pas que de pofres de segur".
E dempuèi aquel temps, nos sonèron "Manjapofre"
.


*****

"Mange-poulpe" est le surnom que  les gens de Fabrègues donnèrent aux villeneuvois. On raconte qu'un jour, les voisins fabrèguois invitèrent la jeunesse de Villeneuve à manger, et en les voyant se jeter sur la nourriture, ils leur dirent :

- "Mais que mangez-vous, que des poulpes assurément".

Et depuis ce temps, on nous appelle "Mange-poulpe".

 

 

Manjapofre

 

Manjapofre m'an sonat

Manjapofre ai pas dinat

 

Los amícs de Fabrega me balhèron aquel nom

Un jorn de batèsta de calucs e de colhons.

A travèrs la farigola partiguèrem de matin

arropits e risolièrs festejar amb los vesins.

 

Manjapofre m'an sonat

Manjapofre ai pas dinat

 

Avián pres lo carreton, la miòla e lo chival

Passant per la Roqueta e los Quatre Camins

S'enanèron en rengueta un jorn de carnaval

Sautant, cantonejant, a veire los vesins.

 

Manjapofre m'an sonat

Manjapofre ai pas dinat

 

A broa de San Baudila se pausèron un pauc làs

Copèron de ginèsta per se faire un capèl.

Revertavan a palhassas davalant d'Aumelàs

Sus l'esquina una giba semblavan de camèls.

 

Manjapofre m'an sonat

Manjapofre ai pas dinat

 

Dempuèi lo matinet avián res engolit

E t'aurián maussegat lo cuól d'una cabreta

Mon Dieu qu'aqueles pols se los vesián polits

Amagats, resconduts al fons de la saqueta.

 

Manjapofre m'an sonat

Manjapofre ai pas dinat

 

A l'entorn dels estanhs, manjam pas que de ressòts

De peis, de jòls, de crancs, de còps de cambaròts.

De pols, de perdigals ne vesiam pas gaire,

Manjam de reponchos, sèm de paures pescaires.

 

Manjapofre m'an sonat

Manjapofre ai pas dinat

 

Nos avián convidats las gents dau Colazon

A vener partejar la pola e lo vin

Que se sèm pas fraires ni tanben de bessons

Demoran los amícs dau vilatge vesin.

 

Manjapofre m'an sonat

Manjapofre ai pas dinat

 

E dau talent qu'aviam nos sèm precipitats

Coma unes afamats sus la pola e lo rit

Davant l'agach susprés, tot escarabilhats

Dels paures fabregaus l'aire estabordit.

 

Manjapofre m'an sonat

Manjapofre ai pas dinat

 

"Mas bogre d'afamats, sètz pièg que de sauvatges

Esperatz per lo mens avant de romegar !

Mas de qu'engolissètz dins lo vòstre vilatge

Anatz vos escanar ! o vos cal martegar !"

 

Manjapofre m'an sonat

Manjapofre ai pas dinat

 

E aviam engolits lo melhor del afart

Ne daissant solament que la clòsca e lo cuól

Mon Dieu, quante bafràs avèm fait a despart !

Après, dins lo valat, avèm crigat "Raól" !

 

Manjapofre m'an sonat

Manjapofre ai pas dinat

 

Amassa los vesins se trufèron de ièu

E subte demandèron als joves dau canton

De qué manjatz amícs ? Que de pofres benlèu ?

"Manjapofres" seratz, aquò's vòstre escaisnom !

 

Manjapofre m'an sonat

Manjapofre ai pas dinat

 

E dempuèi aquel temps lo monde dau ròdol

Me dison "Manjapofre", aquò me fa cagar

De me sonar aital, n'aurai pro mon sadól

d'aver pas que de braces sens genolh per pregar !

 

Manjapofre m'an sonat

Manjapofre ai pas dinat

Julhet de 2017